Toen op de radio te horen was dat het Paasweekend, vanwege zongebrek, een financiële injectie voor de bioscopen was geworden, hoopte ik al dat de bioscoopzaal op dinsdag minder mensen zou herbergen. Hoe meer mensen, hoe meer idioten, wat meestal resulteert in een hard gelach, onsubtiele beltonen en geknauw van popcorn en andere troep.
Nu hebben ze, tot verdriet van liefje, geen popcorn in cinemec, de bioscoop in Ede. Wel dure drankjes en m&m's, die vanwege onze initialen wel moesten worden gekocht.
Dat is immers de regels.
Eenmaal eerder, jaren her, heb ik een 3d-filmervaring gehad. Met een lullig, papieren brilletje op, waarvan het ene glas rood en het andere glas groen was, een korte film bekeken die eigenlijk nergens over ging, maar meer special effects had dan goed was.
Mijn brein pikte dat niet en loste alles zo correct mogelijk op, zodat ik meestentijds rode en groene lijnen zag.
Daarom was ik erg benieuwd en licht benauwd hoe de techniek zich de afgelopen jaren had ontwikkeld en tot wat voor emotie de digitale 3d-techniek van Alice in Wonderland (Regie Tim Burton en met oa de vaak briljante Johnny Depp, origineel boek van Lewis Carroll, geschreven in 1865) teweeg zou brengen.
Fuckin' hell!
Alle 2d-films zijn vanaf heden per definitie saai.
Met een uilenbril op die deed denken aan Dennis Taylors glasses van enkele decennia geleden, werd ik bij de logopresentatie al overdonderd door het effect. De trailers beloofden veel goeds, maar de film zelf was, excusez le mot, meesterlijk.
De grijsbruine glazen van de brillen maken simpelweg gebruik van het dubbelzichtprincipe (de biologische term moet ik nog even opzoeken: te lui om een browser te openen) en daardoor worden de diepteniveaus onvoorstelbaar mooi. Het toch al bizarre maar fantastische droomverhaal van Alice wordt levensecht weergegeven. Kleuren dringen door en nestelen zich warm in het hoofd van de toeschouwer. Vooral de rups en Chessur, de Cheshire Cat (prachtig gestemd door de evenvaak zo briljante Stephen Fry), zijn daarbij fantastische staaltjes computertechniek.
Liefje zei 'm nog eens te willen zien ('direct er achter aan, nu!') en stiekem was ik het eens. Daarbij brachten duizendenéen gedachten evenzovele toepassingen en ideeën naar boven. Nu moet ik dus ook nog een film gaan maken.
Dat is de regels.
De drie dozijn mensen die hun weg naar het expotheater in de bioscoop gevonden hadden waren er ook stil van.
Toen op de radio te horen was dat het Paasweekend, vanwege zongebrek, een financiële injectie voor de bioscopen was geworden, hoopte ik al dat de bioscoopzaal op dinsdag minder mensen zou herbergen. Hoe meer mensen, hoe meer idioten, wat meestal resulteert in een hard gelach, onsubtiele beltonen en geknauw van popcorn en andere troep.