Al een decennium is het Centraal Station van Arnhem en nabije omgeving een grote bouwput. Door werkweigering van aannemers die meer geld eisten, het niet betalen van facturen door de Gemeente Arnhem, en de daarop volgende patstelling heeft de bouw zelfs enkele jaren stilgelegen. Uiteraard is de burger de dupe geworden van dit wanstaltige beleid.
Een groot deel van de werkzaamheden moest plaatsvinden om alle sporen 10 graden te verleggen, zodat de hogesnelheidstrein kan langsrazen. De tunnel moest ook worden vernieuwd. Ruimer, lichter, meer winkels en meer ruimte voor reclame-uitingen. Natuurlijk meer winkels. Natuurlijk meer reclame. Kopen! Kopen! Kopen! Snel! Tegenwoordig worden zelfs dromen onderbroken door reclameblokken.
Het kapotte station ligt er altijd verlaten bij. Ongeacht de hoeveelheid mensen die over de kale, metalen doorkijktrappen hun weg naar boven zoeken. Het is een ijzeren karkas dat ligt te wachten om opgevreten te worden door gieren. De authentieke tunnel is gesloopt. De nieuwe tunnel is van een vorm en formaat waar men agorafobie van zou krijgen. Die angst is enkel op te lossen door de trappen van de parkeergarage nabij Arnhem Centraal Station te bezoeken. De zich ter plekke ontwikkelende bathofobie lost de zojuist daarvoor verkregen ruimtevrees als sneeuw voor het lelijke kunstlicht op.
Enkele dagen geleden hebben de gieren hun grijze snavels in de schroeven van een lift gezet. De lift dient ervoor om mensen die de enge trappen niet willen bewandelen toch naar een hoger platform te krijgen. De lift kwam naar beneden. In eerste instantie verkondigden de media dat het apparaat met duizelingwekkende vaart vanaf de eerste verdieping omlaag zou zijn gedonderd, maar bij nader inzien bleek dat toch niet het geval. Zoals altijd riepen de media maar weer wat.
In mijn eerste, verbale reactie op het nieuws sprak ik de onmogelijkheid van de vrije val uit. Een lift werkt namelijk niet op die manier: er treed altijd een rem- of een veersysteem in werking. Liften kunnen niet meer neerstorten sinds de jaren '90. Het is onmogelijk, vanwege het trapsysteem. Maar, tijdens de keren dat ik die lift gebruikte, stond mij het trillen ervan toch behoorlijk tegen.
De lift bleek neergestort, maar trapsgewijs, omdat het remsysteem inderdaad in werking werd gesteld. Ondanks dat hebben de vier slachtoffers niet te benijden momenten gehad in die stalen kooi.
Saillant is dat ik er meer informatie over heb. Enkele weken voor de symptomatische gebeurtenis heeft een vriend van mij gezien dat er aan de lift werd gewerkt. Het ding was in onbruik geraakt. Nu hij alsnog naar beneden komt, blijkt dat men waarschijnlijk heeft gedacht: 'Ach, over enkele weken wordt de nieuwe tunnel in gebruik genomen, tot dan doettie het nog wel.'
Ik houd mijn hart vast bij de openstelling van de nieuwe tunnel op het Centraal Station Arnhem. De afgelopen dagen heb ik een aantal mailtjes verzonden naar organisaties die over de tunnel beslissen. Daarin stelde ik de vraag of ze mij konden garanderen dat de tunnel volledig veilig was.
Tot op de dag van vandaag heb ik geen enkel mailtje terug gekregen.
Al een decennium is het Centraal Station van Arnhem en nabije omgeving een grote bouwput. Door werkweigering van aannemers die meer geld eisten, het niet betalen van facturen door de Gemeente Arnhem, en de daarop volgende patstelling heeft de bouw zelfs enkele jaren stilgelegen. Uiteraard is de burger de dupe geworden van dit wanstaltige beleid.