Beste van Wageningen

Niet gewonnen.
De jury was eerlijk genoeg om toe te geven dat, en ik citeer, mijn gedichten een te hoog iq hadden. Jammer, maar begrijpelijk. Het is immers geen poetryslam.

Mijn optreden ging goed.
Er zat helaas een zool in de zaal.
Terwijl ik liggend op het podium het gedicht 'Uitnodiging' voor een dame op de voorste rij te berde bracht (voor hen die het niet kennen: een nogal fragiel gedicht), ging enkele rijen achter haar een mobiele telefoon af. Per definitie al belachelijk, maar het kan een keer gebeuren. De eigenaar van deze telefoon bleek een asociale, laag bij de grondse, zwakzinnige lul die gewoon de telefoon oppakte en hardop een gesprek begon, terwijl hij rustig weg wandelde in het gangpad.
Mocht iemand de naam van deze zwakke broeder weten, dan hoor ik het graag, zodat ik de komende jaren iemand heb om hier al m'n gal op te spuwen.

De eerste prijs ging naar Hannah en Dieuwke, die dit door tweestemmige samenzang waarschijnlijk verdienden. Jammer dat ze in de tien minuten tijd een aantal malen vals zongen.
Saillant detail hierbij is dat Edwin van de Wardt, de jongeman die de pauze mocht opluisteren met pianomuziek, in de voorronde was uitgeschakeld door enkele misslagen. Een zeker mogelijke winnaar, want muzikaal veel beter dan alle andere muzikale finalisten, werd de kans ontnomen om mee te dingen naar de prijzen.

Tweede werd Saskia van Leendert met haar poëzie. Hoewel er meerdere malen gezegd werd dat de jury ook naar expressie en podiumgebruik zou kijken, werden deze zaken bij haar blijkbaar door de vingers gezien. Haar statische optreden zonder veel expressie werd door de jury als verstild bestempeld. Ook een interpretatie.
De clichématige, technisch niet hoogstaande poëzie van Van Leendert is echter zeer toegankelijk en het bleek dat de jury had besloten dat het podium uit verschillende genres moest bestaan.

Want de derde prijs ging naar dansgroep Emotion. Geen onaardige performance, maar ook bij hen werden de clichés aan elkaar geregen als witte papierslingers die ik vroeger placht te maken. Sommige strakke stukjes werden afgewisseld met wat rommelige beelden, doordat de dansers bepaalde bewegingen niet beheersten. Toen de dames elkaar met rode mond uitgebreid gingen nepzoenen om daarbij de lippenstift over elkaars gezicht te smeren, ben ik afgehaakt.

28 april
Ok ok ok ok.
Na veel gevraag zal ik de rest er ook bij typen.

Live Poet Society:
De naam van de band klopt niet bij de inhoud. De teksten zijn slap en stellen inhoudelijk weinig voor. Typisch een songwriter die uit het Nederlands vertaald. Muzikaal zijn deze gasten echter veel beter dan ze lieten horen, voornamelijk omdat de techniek het niet voor elkaar kreeg de bas af te stellen en de bassist niet in staat was zijn spel aan te passen.

Nobody:
Ontzettend slecht.
Hoewel allen zeer jong, ik spreek hier over 13/14-jarige jochies, was het vals, niet goed op elkaar ingespeeld en hadden ze nooit in de finale mogen staan. De meisjes die in het publiek zaten waren waarschijnlijk meer onder de indruk van de jongetjes op gitaar en drum dan van de muziek, want het was simpelweg bagger. Geen aansluiting, geen instrumentbeheersing, enkel schreeuwzang en weinig tot geen uitstraling. De jury vond dat de mennekes nog veel door zouden kunnen groeien, maar groeien kan enkel als er wat talent is.

All Rights Reserved:
Weer zo'n vreselijke naam, waarvan er dertien in een dozijn gaan. Dat bleek ook. De jongedame die zong kwam niet uit de verf en allen stonden te selfkicken. Johnny van Doorn zou met het kwijl uit zijn smoel gekeken hebben. Toch heeft eerdergenoemde jongedame wel talent. Ze zou goed volk om zich heen moeten verzamelen. Zonder ankers en blokken aan benen een Duffy in de dop.

Blue:
Een dansgroep die overduidelijk MBO doet. Geen samenspel, weinig inhoud, geen bewegingsvrijheid en zonderling resultaat. Een nogal kort optreden. Nadien veinsden velen van de groep in de coulissen dat ze buiten adem waren. Het jeukte op mijn rug. Vooral omdat ik een theaterproductie maakte (Kermis der Fenomenen) met acht spelers van het MBO theater, waarvan het niveau eveneens schrikbarend laag was.
De twee heren van Blue verdienen complimenten, daar zij de enige waren die het gemiddelde niveau ontstegen.

Winand Smeets:
Opmerkelijke kunst die mij aan de ene kant niets deed en waardoor ik aan de andere kant was gefascineerd. Geen winnaar, maar wel interessant om eens te bezoeken.

Anne van Diepingen:
Schitterende sieraden waar niet alleen over na was gedacht, maar die ook doel, emotie en vrijheid in zich droegen. Anne had in de prijzen moeten vallen.