Laat ik het maar opbiechten.
Ik heb een enorme zwak voor Yulia Tymoshenko, voluit Yulia Volodymyrivna Tymoshenko. Niet gelijk Neelie Kroes, van wie ik soms ook niet kan slapen, maar puurder, eerlijker, ja, fijner.
Yulia Ymoshenko was tweemaal minister-presidente van de Oekraine. Eerst een dik half jaar in 2005, en daarna van 18 december 2007 tot 4 maart 2010. Nu zal u dat worst wezen en mij ook.
Nee, het gaat niet om haar functie. Zonder die functie had ik haar niet gekend, dat is waar. Het gaat ook niet om de vlecht die immer als een aureool rond haar hoofd ligt. Ik weet zeker dat die vergelijking door de gegoede Oekrainse en Russische dichters al 1001 maal is gemaakt. Het is van geen belang dat ze zich laat portretteren op een blitse motor. Of haast Stalinistisch met haar armen robuust over elkaar geslagen. Handen zichtbaar, vingers wijd. Trots, statig, maar toch toegankelijk. Het gaat zelfs niet om de foto's waarop ze in authentieke klederdracht poseert. En ook ik begrijp dat de gezichtsverbouwingen niet van de lucht zijn.
Maar het is haar arrogantie, haar eloquentie, haar irritant hoge lachje. Haar dikke bovenarmen, haar statige houding, haar ogen als kooltjes. Fel en zelfs feller als ze met domheid geconfronteerd wordt. Haar vloeiende stem als ze haar moedertaal spreekt.
Yulia (oh, alleen de naam al) is grondlegger van de Oranje Revolutie. De volksbijdrage die Oekraine heeft hervormd. Met haar als een van de voorlopers. Natuurlijk wel nadat ze miljoenen had verdiend in de energiebranche.
Ik denk dat ik een beetje verliefd op haar ben.
Maarja, daar heeft één of andere idioot al een facebookpagina voor aangemaakt.
Laat ik het maar opbiechten.