Schrijven > Blog > De Mensch 1

schrijven	muziek	schaken	theater	beeld	vragen

blog	gedichten	epigrammen	verhalen	toneelstukken

De Mensch 1

Tegenwoordig hoef je niet eens meer moeite te doen om het volk aan het lachen te krijgen. Sinds Toon dood is maakt men haast om het ene na het andere belachelijke nieuwsfeit de virtuele snelweg op te slingeren. Het lijkt een wedstrijdje te worden.

Het niveau van het grootste gedeelte van de Nederlandse journalistiek is beneden alle peil. Enerzijds doordat men lijdt aan een totale atrofie om de dingen bij hun naam te noemen. Anderzijds omdat zij die wel kunnen schrijven bedroefd het speelveld verlaten, het juk van de lopende band journalistiek daarmee van zich afgooiend.

De kwaliteitsrecessie die zich ook al in dit vakgebied openbaart levert maar Ã©en voordeel op: cabaret.

In het land van de ondergang, de Verenigde Staten, is een driejarig kind een maand van haar school geschorst. Die zin wekt enige verwachting. Het kind moet minstens enkele klaslokalen in de fik hebben gestoken, terwijl ze een klein flesje cognac heilsoldaat maakte en vals lachte. Misschien heeft ze de ploertendoder van haar vader meegenomen naar school en flink huisgehouden op het plein toen ze verloor met tweelingtikkertje. Wapens zijn immers legaal in Amerika. Niets van dit alles. Geen radgek geworden peuter die via een ingenieuze constructie de juffrouw en de toegesnelde directeur in de gang naast de jassen opknoopte. Het kind gedroeg zich zoals kinderen van drie zich gedragen. Ze plaste wel eens in haar broek. Daarvoor is ze een maand geschorst. Niet omdat ze elke dag een zwembadje onder haar stoel deponeerde, maar omdat ze in een maand tijd de gigantische hoeveelheid van acht plasjes in de broek produceerde. Een maand schorsing het gevolg.
Ik raad de papa van de peuter aan om een avondje flink guinnes te gaan zuipen. Je krijgt er geen kater van, maar het levert nogal gore ontlasting op. De volgende dag sta je op. Enige aandrang is voelbaar, maar houd het nog even op. Het halve broodje kebap, dat koud op de woonkamertafel ligt, omdat je na de slemppartij nog iets wilde eten douw je gewoon in je strot. Licht kauwen, hard slikken. Het kan zijn dat er al kopjes worden gegeven, maar houd het nog even op. Tijd voor een bezoekje aan de dichtstbijzijnde snackbar. Bestel alvast twee balletjes uit de zju en een berenhap pindasaus. Vreet de twee balletjes direct op. Tegen de tijd dat de berenhap jouw kant op komt heb je misschien wat kramp, maar houd het nog even op.
Met de berenhap pindasaus stap je in de auto en je zet koers naar de school van dochterlief, alwaar de juffrouw gisteren heeft besloten dat een schorsing van een maand voor acht broekplasjes wel fideel is. Waarschijnlijk bevuil je jezelf al en de lucht zal ook niet te harden zijn, maar houd het nog even op.
Bij de school aangekomen loop je gekromd door de kramp direct door naar het klaslokaal waar nu Ã©en stoeltje vrij is. De juffrouw zal vragen 'wat moet dat?' als je zonder kloppen binnenkomt.

De rest is eenvoudig.
Laat de natuur haar werk doen op het bureau van de juffrouw. In haar tas. Over haar mantelpakje. Spetters in haar opgestoken haar. Als ze het uitschreeuwt van ontzetting even wat extra kracht bijzetten.