"Als een dolksteek in mijn hart", omschreef Kemkers het moment waarop hij besefte wat hij had gedaan. Hij liet Sven Kramer, die met zekerheid de gouden medaille op de tien kilometer had opgehaald, verkeerd wisselen.
"Naar binnen Sven!"
Het vingertje schuin naar beneden gericht.
Het doorcoachen in de vijf seconden dat zijn pupil keer op keer voorbij kwam. Nog acht rondes. De grote kampioen moest deze rit uitrijden. De overige vijfentwintig seconden leken een eeuwigheid te duren. Nog zeven rondes. Meer dan drie minuten lijden. Oorverdovend hard alleen in stilte lijden. De duizenden toeschouwers werden een waas in de verte voordat ze helemaal verdwenen, als grijze, opgetrokken mist. Nog zes rondes. Het gedestilleerde geluid van de klappende schaatsen van de jongeman waarmee hij al zes jaar samenwerkte beukte aan de binnenkant van zijn hersenpan als een ekster die zich een weg naar buiten baant. Nog vijf. Naarstig zocht zijn brein naar een oplossing, maar het probleem was onoverkomelijk. Vier. In deze emotieachtbaan weer het coachen. Tussendoor. Drie. Op routine. Twee. Gespeeld. Passieloos. De laatste. Passievol.
De schoonheid van het lijden is nog nooit zo mooi in beeld gebracht.
Gerard Kemkers, dank voor dit fabuleuze moment.
Kramer zien we in Sochi weer.
"Als een dolksteek in mijn hart", omschreef Kemkers het moment waarop hij besefte wat hij had gedaan. Hij liet Sven Kramer, die met zekerheid de gouden medaille op de tien kilometer had opgehaald, verkeerd wisselen.