Onder het mom van 'alles een keertje proberen' heb ik zo rond de brommerleeftijd in mum van tijd alle drugs geprobeerd die oraal in te nemen waren. Vooral de LSD-tripjes waren gezellig te noemen, maar van speed kan ik beter begrijpelijkerwijs afblijven. Van het hele drugsbacchanaal is eigenlijk enkel sporadisch alcoholgebruik achtergebleven.
Gisteren kwam mij het verhaal ter ore dat er een dame was geweest die met 20 kilo drugs probeerde Mexico uit te komen. Vooral het feit dat deze dame zwanger was frappeerde mij. Het verhaal is bekend omdat -natuurlijk tegen alle verwachting in- zij is betrapt.
Nu heb ik ook een keertje drugs gesmokkeld, en wel naar Frankrijk. Samen met een Franse vriend in de auto naar zijn lotgenoten in het Rhone-gebied. Zij die jarenlang wiet ontbeerden moesten natuurlijk goed verwend worden, dus ik had zo'n 300 gram in mijn tas. Uiteraard was er toen ook al nauwelijks douanecontrole, dus dit was geen probleem. Van te voren had ik wel uitgezocht wat er zou gebeuren op het moment dat ik gepakt zou worden. Een boete en een toegangsverbod voor Frankrijk waren mijn deel geweest. (Maarja, wie wil er nou naar Frankrijk als je geen wiet mee mag nemen?)
Een klein risico voor een groot onthaal!
Dit in tegenstelling tot Mexico.
Daar kan die zwangere dame met ongeboren baby voor de komende vijftien jaar een vieze cel van vier bij vier meter tegemoet zien, met dien verstande dat er nog 14 andere vrouwelijke gevangenen aanwezig zijn.
Ze kan er donder op zeggen dat haar burritootje geguacemolesteerd wordt.
Morgen lekker met een toeter op de trappen van de Sacre Coeur hangen.
