Karretje

Omdat ik geen brood meer had en ik graag brood eet, ging ik naar de winkel om brood te kopen. Het was belachelijk druk. Blijkbaar hadden alle idioten elkaar via tamtam of twitter laten weten dat ze op dinsdagochtend om half tien naar de supermakt gingen.
Nu zit ik in winkels toch al niet zo lekker in mijn vel, maar het aantal mensen met een hoge domheidswaarde maakte mijn humeur er niet beter op.

Omdat ik op éen of andere Freudiaanse manier steeds mijn thee laat liggen bij iemand waar ik graag op bezoek kom, besloot ik naast brood ook groene thee mee te nemen. Ik stond even te kijken bij de koffie- en theeafdeling, omdat het pakje dat ik normaal gesproken koop nu een rode hoekrand had met daarop schreeuwerige letters GRATIS. Op dat soort momenten schiet mijn achterdocht op als een bosje krokusjes in de lente. Een zoveelste vuige truc om informatie te vergaren, daar je eerst even moet betalen, daarna de persoonlijke gegevens moeten worden ingevuld en daarna pas het tweede kaartje gratis is.
Men wil de klanten leren kennen.

Toen ik mij daar zo stond op te winden werd ik aangereden.

Een hooggeblondeerde craquelédame stond al enige tijd te wachten om bij de koffie te kunnen. Hoewel ze makkelijk om mij heen had gekund, had ze besloten om haar karretje niet te verlaten en te wachten totdat ik was uitgelezen. Zo'n karretje hangt natuurlijk ook best lekker, dat begrijp ik wel.
Nu lees ik best snel, maar daarna moest ik een andere thee uitzoeken. Want producten met extra reclame koop ik niet. Dus had ze besloten mij aan te rijden.
"Als ik in de weg sta, hoor ik het wel hè!" zei ik.
"Ja, jij staat sekers in de weg," zei ze in plat Asoos.
"Toch staat deze actie met stip in mijn domheidstoptien," zei ik.
"Jason! Jason!" begon ze te roepen, "Jason, ik het hier een gek, hè."

Ik stel u voor aan Jason.
Jason heeft zich de moeite getroost een wit hemd aan te trekken dat bij de randen wat gelig is uitgeslagen. Dat is goed te zien, want Jason is van negroide afkomst. Jason houdt niet van persoonlijke verzorging, maar wel van bodybuilden. De donkere versie van een mislukte Arnold S. Jason heeft niet veel haar op zijn hoofd, maar wel op zijn borst, armen, nek, rug en buik. Jason loopt in een strakke broek waarin zijn door anabolen gekrompen klootjes net te goed zichbaar zijn. Jason is een jaar of vijftig en kan vanwege de ballonnen op zijn armen en benen niet zo goed vooruit komen. Jason kan zijn armen en benen niet meer strekken. Jason heeft twee varkensoogjes waarin kan worden gelezen dat hij het alfabet niet kent.

Jason vroeg wat ik most.
Ik probeerde Jason de situatie en mijn onvrede daarover uit te leggen, maar Jason onderbrak mij keer op keer en zei dat ik van z'n wijffie moest afblijven. Terwijl ik rustig tussen het karretje en Jason uit manoeuvreerde, vroeg ik aan Jason of hij mij uit wilde laten praten, omdat ik het nogal onbeleefd vond dat hij mij steeds onderbrak. Dat schoot bij Jason en zijn wijffie in het verkeerde keelgat. Wel grappig dat dat soort mensen dan gelijk beginnen te liegen. Jason en co wisten ineens waar ik woonde. Ze zouden mij wel komen opzoeken. De volgende keer dat ik mij vertoonde in deze winkel zou ik klappen krijgen.

De aderen op de dikke, zwarte armen en zijn stierennek zwollen zover op dat ik dacht dat hij ontploffen zou. Of hij rood werd kon ik niet zien.

Ineens had ik 'm. Het kwam zomaar op. Sommige mensen zeggen wel eens dat ze altijd pas achteraf de juiste woorden vinden. Ik heb dat ter plekke. De juiste foute woorden, dat is.

"I'll be black", zei ik grinnikend, natuurlijk met het correcte accent.

Jason begreep misschien niet direct wat ik zei, maar tolereerde mij niet langer, zodat ik op dinsdagochtend in een overvolle supermarkt na een molenwiek te hebben ontweken met een pakje thee en een brood mij een weg door de mensenmassa draafde.