Eens had ik een autogesprek met een nogal domme jongen die, na mijn orade tirade over het uitsterven van de aquafauna, zei dat hij er geen visje minder om zou eten. Buiten de algemene beleefdheden besloot ik geen woord meer met hem te wisselen, waarop hij mij probeerde buiten te sluiten van een nieuw groepsgebeuren. Het is interessant dat hij zich zo verheven voelt ten opzichte van deze planeet, dat hij tot op de dag van vandaag nog steeds zijn individuele identiteit mist, maar geen kans laat liggen om mij zijdelings uit te lachen.
Opmerkelijk is ook dat zij die met hem zijn meegegaan proberen vrienden met mij te worden, terwijl ze voelen dat ik alles weet.
Weest gerust, lieve mensen, het is niet uw probleem.
Eens had ik een autogesprek met een nogal domme jongen die, na mijn