Bij mijn allochtoonse vrienden stond ik durum te kopen.
Er kwam iemand binnen in een luchtbed. Er waren al meer luchtbedden binnen gekomen. Zij waren tegen mij aan gelopen. Ik had gezwegen. Het luchtbed duwde mij. Bewust, opzettelijk, zonder ruimte.
(Hoe mooi is de ruimte die iemand je geeft?)
Ik vroeg of er iets aan de hand was.
'Is er iets aan de hand?'
Hij draaide zich agressief om.
'Nee, wat moet je dan?'
'Waarom duw je mij?'
'Deed ik dat?'
'Dat weet je zelf ook wel.'
'Jij moet niet zo bijdehand doen.'
'Dus wat ik zeg klopt.'
Hij kwam dichter bij mij staan.
'Wil je naar buiten met me?'
Alles wat ik ooit heb gezegd is bij deze terug genomen. Ik had zo'n vreselijke hekel aan zijn toon, zijn uitstraling, zijn ogen, zijn houding, zijn woorden.
Het was een druppel. Mijn druppel. Een druppel haat.
(De druppel?)
'Weet je wel wat je zegt?'
'Kom naar buiten dan!'
Ik stapte naar buiten.
Hij ook.
Met groot vertoon haalde hij uit.
Toegegeven, ik was ook niet nuchter meer. Maar ik wist wel wat er komen ging. Karatereflexen. Hij miste mijn kaak, jukbeen, oogkas. Mijn linker wenkbrauw is blauw. Niet eens kapot.
Ik stootte met links, in de veronderstelling dat hij dat zou ontwijken, opdat ik met rechts, mijn natuurlijke hand, zou kunnen uithalen. Hij ontweek niet.
Alle frustraties eindigden in een stoer manneke dat kreunend op de grond ligt.
Ik had spijt.
Direct.
Dan heb je verdomme de puberteit overleefd. Ontworsteld aan ouders en dogma's. Het streven naar schoonheid en puurheid in hoog vaandel. De eerlijkheid vooral. Voorop.
Sla je nog steeds een negentienjarig mannetje zo hard op zijn gezicht dat zijn vrienden je niet durven aan te kijken.
Bij mijn allochtoonse vrienden stond ik durum te kopen.