Muziek

Al jaren gaat het bar slecht met de verkoop van cd's. Een logisch en terecht gevolg van de jarenlange uitbuiting van de monopoliepositie die de muziekindustrie had. Een beetje liefhebber kan zich de tijd nog herinneren dat een cdtje een kleine veertig gulden moest opbrengen. Met de komst van het internet laat de klant zich niet meer in het ootje nemen en download alle gewenste muziek gratis.

In eerste instantie probeerden labels en artiesten het verlies van de cd-inkomsten te compenseren door concertkaartjes schrikbarend duur te maken. Een toegangsprijs van een abominabele tweehonderd euro is geen uitzondering, maar het schrikbarende bedrag van honderd euro (tweehonderdtwintig gulden!) is meer regel dan uitzondering.
Nu de toeloop van matige artiesten door talentenjachten, hypes en hergroeperingen van ouden van dagen voor een enorme toename van kwaliteitsarme concerten zorgt, wordt de spoeling dun. Het gemiddelde aantal toeschouwers per concert neemt hierdoor gestaag af en hoewel de muziekmaatschappijen anders willen doen laten geloven is het einde van deze dalende trend nog lang niet in zicht.

Ter compensatie van de zelf toegebrachte schade worden nieuw uitgebrachte albums op een inventieve manier meermaals in de markt gezet. Tweede lichtingen bevatten vaak extra toegiften, al dan niet op een bonuscdtje. Bij derde verkopen krijgt de klant vaak een dvd kado. Dat dit geen recht doet aan de initiële kopers, die meestentijds als fans kunnen worden bestempeld, lijkt niet ter zake doende.

In de door geldwolven gefabriceerde muziekwereld blijft de echte muziekliefhebber zijn eigen visie houden. Het downloaden, al dan niet met behulp van torrents, heeft de afgelopen jaren een vlucht genomen. Er zijn pogingen gedaan door aangestuurde ambtenaartjes om grotere sites die dergelijke, prachtige oplossingen aanbieden uit de lucht te schieten. Maar de trein van de massa dendert onhoudbaar door.

Binnen deze massa groeit een groep puristen.
Het afgemeten, onbarmhartige geluid van de cd en de uitwassen daarvan op de digitale snelweg bevalt hen niet meer. Zij zoeken het warme geluid van de lp. Hoewel velen uit nostalgie de plaat weer zullen opzetten, behoort er ook een aantal jongeren tot deze club. Vinyl ruikt niet alleen lekkerder, het pakt zo fijn vast.

Het bedrijf Record Industry werd door directeur Ton Vermeulen in 1998 van Sony, die er geen heil meer in zag, overgenomen. Inmiddels lopen er elk jaar drie miljoen langspelers van de pers. Klassiekers en nieuw werk. De vraag wordt groter.

Het staat vast dat de langspeelplaat de compactdisc gaat overleven. Zoals het papieren boek het e-book gaat overleven. De dominantie van de muziekindustrie, die jarenlang bepaalde wat de luisteraar voorgeschoteld kreeg, lijkt met de reveil van het vinyl ook geschiedenis te worden. Record Industry perst platen waar vraag naar is.

Op deze manier kan de muziekliefhebber eindelijk weer bepalen waar hij naar luistert. Op cdtjes kan dan boter kaas en eieren worden gespeeld. Degene die begint heeft al een cirkeltje in het midden gezet.