Optreden

Vandaag het eerste optreden gehad na een geslaagde zomer.
Slammen op een boot was een noviteit, maar daarom niet minder mooi. Het toehorend publiek, waaraan Daan en ik onze gedichten opdrongen, was vol lof, zonder misschien een flauw benul te hebben van de lyriek waarmee ze werden overgoten.

Simon, die het feest der poezie (www.feestderpoezie.nl) om zowel de taalkunst als de filosofie om mensen dichter bij elkaar te brengen heeft opgericht, sprak vriendelijke woorden. We begrepen elkaar.

Ik stal een sigaret van een andere slammer, die dubbele gevoelens had over mijn onbeleefdheid, maar het vijfje dat ik hem daarop aanbood nam hij zonder schroom en met vriendelijke dank in ontvangst.

Op de terugweg in de trein kon het koeterwaals van een Aziatenhorde mij niet deren. Het was vermakelijk. Hoe sterker de banale xenofobie Nederland overheerst, hoe vriendschappelijker ik word.

Tegen de bebrilde, blonde dame die ik zowel op de rit van Amsterdam naar Utrecht als van Utrecht naar Arnhem tegenkwam, zei ik: 'Als ik je vandaag voor een derde keer zie, ga ik met je praten.'
Ze knikte breed lachend, zonder geluid, en we wisselden blikken uit, waaruit bleek dat schoonheid ook zonder woorden kan worden afgedaan.

In tijden van afzondering, uitsluiting, verbanning en wegzending is het tegengeluid niet alleen van een ontegenzeggelijke urgentie, maar van levensbelang.