Overmoeders

Van die moeders die hun kind Stijn (bijnaam Muis) noemen of Sam. Daarmee na een gezellig middagje hobbykopen op koopziekzondagmiddag met andere moeders uit eten gaan bij de Chinees. Twee tafels verderop gaan zitten. Terwijl er hard wordt gesproken over de geplande zomervakantie (het is inmiddels namelijk al februari) naar Polen (want dat is weer eens wat anders), rennen de kinderen rond de ronde tafel waaraan andere mensen zitten. Moeders die hen niet tot de orde roepen omdat ze ervan overtuigd zijn dat kinderen ruimte moeten hebben. En daarnaast is het een verlengstuk van hun eigen existentie, niet waar?

Moeders die als ze in het Chinese restaurant van het toilet komen de deur niet achter zich sluiten maar de lachende Boeddha met twee vingers op de kop tikken (en daarbij zelf een kop trekken naar de andere moeders van kijk mij eens), omdat ze miniatuurversies van de zenmeester in speksteen op de schoorsteenmantel hebben staan. Dus dan mag dat. Zij zijn het die in eerdere jaren houten eenden met blauwe strikken voor het keukenraam zetten.

Van die moeders die denken dat de ober volledig claimbaar is (we betalen er toch voor?) en daarom voor hun kinderen in de tweede persoon enkelvoud steeds iets anders, iets nieuws, vragen, maar alles uitleggen. (Heeft u nog een glaasje water voor Stijn? Hij vindt het eten een beetje heet.) Stijn zit hijgend van het restaurantrennen naast zijn broertje(s). De ober moet maar gokken welk gedrochtje Stijn is.

Moeders die vol trots vertellen hoe hun koters nog steeds niet kunnen lezen en schrijven (ze zijn ook pas acht), maar wel zo ontzettend creatief zijn met computerspelletjes en televisie. (Level 4 onlangs uitgespeeld!) Moeders die dan zeggen de rest komt vanzelf wel, terwijl ze een knuffel voor het hele restaurant aankondigen. (Geef mama eens een dikke knuf! Een hele dikke knuf! Jahoor!) Stijn laat het zich lethargisch welgevallen, want in de tas van moeders zit een radiografisch bestuurbare auto. Hij had er wel al éen, maar deze is mooier, want rood. En ach, hij keek er zo lief naar.

Van die moeders die het achterlijkste verhaal (en toen stootte hij zijn voet en ging zijn veter los en kreeg hij zijn veters niet meer gestrikt) als een hilarische anekdote zien en met het harige hoofd (bobline want dat is lekker vlot of paardenstaartje want dan blijf je zo'n lekkere jonge uitstraling hebben) in de nek de schelle lach via het plafond het restaurant in laten echoen.


"Ober? Ober!"
"M'neel?"
"Ober, ik heb mij vergist. Ik wil het toch graag meenemen."