Rechtop

Ik eet graag spinazie met worstjes. Het liefst biologische spinazie a la creme met biologische lamsworstjes. Als ik zelf kook eet ik enkel biologisch. Aan biologische spinazie zit meer smaak en minder insecticiden. In de categorie insecticiden tasten vooral de nicotiniden het zenuwstelsel aan. Lamsworstjes vind ik lekkerder dan runderworstjes en op een of andere manier kan ik het slachten van schaapsoorten nog beter velen dan van koeiebeesten. Als ik spinazie met lamsworstjes eet, eet ik altijd 750 gram spinazie en 5 worstjes. Dat lijkt veel en dat is het ook - voor de gemiddelde mens. De nog ingevroren spinazie kieper ik uit het pak in een pannetje om het zachtjes gaar te laten koken. Het moet een beetje pruttelen, spinazie a la creme, dan is de smaak het lekkerst. Het mag nooit koken. De lamsworstjes laat ik in dezelfde tijd op zo laag mogelijk vuur in hun eigen vet gaar braden. Geen toegevoegde oliën, dat is het lekkerst.

Meestal kook ik beneden en eet ik boven. Ik neem mijn bord dan mee om beneden op te scheppen. ik heb niet heel grote borden, maar ze zijn wel diep. Daar kan precies geen 750 gram spinazie in. Daarom gebruik ik de worstjes als dijken, die het spinaziemeer niet mogen laten overstromen om onnodige groene vlekken in het tapijt of op de trap te voorkomen. Dit betekent dat ik het bord zeer secuur horizontaal moet houden. Bij genoeg lume is dit niet moeilijk, maar ik moet vanwege de ontactische posities van mijn elektrische schakelaars, steeds een stukje door het donker, omdat ik meestal rond een uur of acht 's avonds dineer.

Het idee van het verspillen van eten staat mij zo tegen, dat ik een meester ben geworden in het waterpas houden van spullen. Borden spinazie, maar ook kopjes koffie, schaakborden, gitaren, flottieljes, schietlonten en pandaberen houd ik perfect horizontaal dat het een aard heeft.

Dan weet u dat.

Het wordt tijd dat het lente wordt.