Schrijven > Blog > Religie

schrijven	muziek	schaken	theater	beeld	vragen

blog	gedichten	epigrammen	verhalen	toneelstukken

Religie

Toen ik klein was, zeg een jaar of zeven, bedacht ik mij het volgende. Dankzij R kreeg ik afgelopen woensdag dezelfde heldere gedachte.

Als een opperwezen een vrije wil zou hebben georganiseerd, waarom zou hij dan opdragen om eenieder te bekeren?
Laat eenieder zelf kiezen, zou een oprecht en heus opperwezen weten.

Deze gedachte gaat verder, ik breng hem u bot.

Waarom zou een opperwezen volgelingen willen?
Voor een opperwezen niet alleen volslagen oninteressant, maar tevens ook onrechtvaardig.
Een opperwezen onwaardig.

Nog iets meer.

Waarom zou een opperwezen in een geschrift opdracht geven om eenieder die niet in het opperwezen gelooft uit te moorden? Een waarlijk opperwezen laat het volgende schrijven:

"
Luistert.
Ik besta.
Daar kun je aan twijfelen en dat is goed.
Sterker nog: ik vind het tof dat je eraan twijfelt.
Zoek alsjeblieft geen volgelingen die ook zouden kunnen gaan twijfelen.
Ik hoef geen aandacht, geen liefde en zeker geen offers in de vorm van gebeden, lammeren of geld, want ik ben het opperwezen.
De rest interesseert me niet.
Sterker nog: ik sta zo boven alles, want ik ben welteverstaan het opperwezen, dat ik helemaal niets van jullie simpele zielen moet.
Als het uit de hand loopt grijp ik wel in.
Dag hoor.
"

Naschrift: Akkoord, voor de oplettende lezer zal ik toegeven dat het direct is geinspireerd op De Gebroeders Karamazov van de grote schrijver Dostojevski -die het honderd malen beter en intelligenter beschrijft-, maar het onderscheid ligt in de benadering: Dostojevski was immers een zeer godvrezend man, terwijl ik iedereen die een dergelijk opperwezen als schepper beschouwt tolereer, enigszins benijd, maar vooral laak.