Revolutie (1 van 3)

De revolutie is overal ter wereld in volle gang. Een logisch gevolg van te hoge voedselprijzen en te lage lonen. De burger pikt het niet langer. Heel Noord-Afrika staat in brand, maar ook in het Midden-Oosten zijn er diverse betogingen die het aftreden van corrupte regeringen eisen. Zelfs in China wordt er gedemonstreerd. Die opstand werd hardhandig de kop in gedrukt. Zowel binnenlandse als buitenlandse pers werd strak weg gehouden. Door te dreigen met celstraffen voor iedereen die de stabiliteit in China wil ontregelen, hoopt de overheid het heft in handen te houden. Op den duur ook een onhoudbare situatie.

De redenen van de opstanden zijn allen eender. In elk land. In elke stad. Bij ieder individu. Sommigen noemen het gestegen voedselprijzen, anderen willen meer loon. Het komt rechts of links om echter altijd neer op het vermaledijde geld. De zelfverrijking van de Kadhaffi's en Ghannouchi's is evident. Deze criminelen komen niet onder hun misdaden uit. Jarenlang inden zij de belastingcentjes van het volk om het uit te geven aan luxueuze jachten, enorme paleizen, optredentjes van wereldsterren en wat dies meer zij. Terwijl het volk sappelend ten onder ging, ontvingen zij de prinsen en prinsessen uit naburige autocratieën. Zodoende werd al het geld uit de maatschappij onttrokken. Niets werd terug gegeven. Het geld dat in omloop was werd schaars en schaarser. De revolutie begon.

Maar niet alleen daar is het geld op. In het oniomanische Verenigde Staten zijn de groene papiertjes dun gezaaid. De kwantitatieve versoepeling van enkele jaren geleden, waarbij de overheid bezittingen van banken kocht om de economie weer op gang te helpen, blijkt ook geen remedie. Het gevaar van de dreiging van hyperinflatie, zoals in Zimbabwe, ligt in de Verenigde Staten onafgebroken op de loer. Een revolutie lijkt onvermijdelijk.

In de gehele eerste wereld, ook in Nederland, gebeurt exact hetzelfde als in de dictatoriale ver-van-ons-bed-landjes. Hier staan de despoten echter niet in de schijnwerpers. Ze kijken wel link uit. Het zijn geen Franse BuZa-ministers die vriendschappelijke contacten met Ben Ali onderhouden. Het zijn de topmannen van de grote multinationals waar ons land vol mee zit, die maar opmerkelijk weinig verschillen van Kadhaffi en Ghannouchi. Door middel van bonussen strijken zij het geld op waar de werkende bevolking in het zweet zijns aanschijns uren, maanden, jaren voor heeft gewerkt. Pure zelfverrijking, waarbij geen cent terugkeert naar de bevolking en het geld dus schaars wordt.

Hierdoor zal in Nederland ook een revolutie ontstaan.
Misschien niet doordat het volk de straat op gaat, alhoewel dat wel de hoop is. Nee, via een andere mogelijkheid. Een revolutionaire mogelijkheid. Let maar op. We moeten gewoon even anders gaan denken. Eitje.