Shit Hits The Fan

"The shit hits the fan," zei een relschopper in Engeland met een volmaakt London's accent.

Vele berichten op internet. De meeste nieuwssites doen weer eenzijdig verslag van het verhaal. Opmerkelijk is dat de op anarchie gelijkende situatie wel degelijk regels kent.

Via twitter las ik dat de jongeren geen burgers aanvallen, en plunderingen zullen richten op grote winkelketens. De politie moet zich vaak terugtrekken omdat de jongeren in overtal zijn.

Niet alleen de crisis en de daardoor uitzichtloze toekomst is wat de jongeren drijft om het heft in eigen hand te nemen. De manier waarop politie en justitie in Engeland al jaren omgaat met de jeugd is schrikbarend. Jongeren worden structureel gefouilleerd zonder dat hiertoe enige aanleiding is. Ze voelen zich hun privacy ontnomen, in hun zak getast.

Jarenlang hebben de witte boorden in het pluche hun cocky neus opgehaald voor de wensen van de jongeren. De wensen van de multinationals, van de banken, van de verzekeringsmaatschappijen - daar ging het om.

Ze hadden het kunnen weten. De geschiedenis heeft uitgewezen dat zij die buiten de waard rekenen het deksel op de opgetrokken neus krijgen. Het volk is decennia lang tot op het bot geplunderd. Nu wordt er massaal een en ander terug gehaald.

Uit monden boven stropdasjes komen dreigende woorden: "We pakken ze op! We zullen ze straffen! Ze komen in het gevang!" Maar de gevangenissen zijn vol, de mensen zijn het zat.

Inmiddels hebben de rellen zich uitgebreid naar andere steden. Het nieuws dat er wat te doen valt aan het eigen lot gaat als een lopend vuurtje rond. Hier zal het niet bij blijven. Meer steden, meer landen, meer bevolkingsgroepen.

Totdat de uiteindelijke capitulatie van de doorrotte maatschappij zoals wij die nu kennen een feit is.