Tips

Men stuurt mij e-mailtips.
Muziektips. Theatertips. Schaaktips. Nieuwsbrieftips. Zelfs schrijftips. Vrienden, bekenden en andere kennissen willen graag dat ik foto's bekijk en filmpjes bezichtig. Anderen willen dat ik op hen stem omdat ze in één of andere race zijn verwikkeld. Als het enigszins van belang is steun ik hen wel.
De tips zijn meestal sluikreclames.

Ook met sluikreclames heb ik nog niet zoveel moeite. Daar prikt de gemiddelde lezer wel doorheen. Van de nieuwe cd die is uitgebracht door een vriendin staan een paar liedjes online. Ze schrijft er een enthousiast stukje over, en hoewel de liedjes bagger zijn, feliciteer ik haar, omdat zij het leuk vindt.

Een vriend heeft van z'n vrouw doorgekregen dat hij toch echt al zijn vrienden moet mailen over haar meespelen in een theatervoorstelling. Ik lees het door, excuseer mij omdat ik op die dag net niet kan, en praat de volgende keer als ik bij hen op bezoek ben gezellig mee.

De nieuwsbrief van een globetrottende vriend scan ik snel door, zodat ik ongeveer weet waar de rand van de hoed zit. Heel af en toe maakt hij echt iets mee, meestal is het de gebruikelijke socialiteit die ook in het vaderland prima te vinden is.

Tot zover geen centje pijn.
Maar het kan ook anders. En helaas gebeurt dat vaker wel dan niet.

Ik lees geen mailtjes door waar enkel links instaan. Ik wil weten waar ik naar toe klik. Als je te bedonderd bent om even een paar regels tekst toe te voegen, zodat ik onmiddellijk kan besluiten of ik het al dan niet interessant vind, wordt het mailtje zonder twijfel naar de eeuwige jachtvelden verzonden.

Ik lees ook geen nieuwsbrieven door met lappen tekst. Vaak nog met kleine lettertjes, omdat de maker denkt dat dat minder veel lezen lijkt. Lappen tekst in een nieuwsbrief? Direct naar den prullenbak verwezen.

Ik lees ook geen mailtjes door waar enkel in staat: zie bijlage. Ik open de bijlage niet, ik stuur niet eens iets terug. Onmiddellijk naar het hiernamaals gestuurd.

Ik lees ook geen tips door waarin staat dat ik iets moet doen. 'Dat moet je zien' of 'die moet je hebben' werkt bij mij als een rode lap op een stier. Ik moet helemaal niets en de mailtjes worden direct verpulverd onder een afvalverwerkingshamer.

Ik lees ook geen enkele mail door die grafisch is opgemaakt. Mijn emailprogramma's staan ingesteld op het automatisch niet afbeelden van plaatjes en foto's. Daarvoor in de plaats komt bij mij een rood kruis. Als een mailtje dus veel rode kruizen bevat, krijgt het een enkeltje nirvana.

Als laatste lees ik ook niets meer door van mensen die mij meer dan één keer per twee weken een nieuwsbrief of wat voor tip dan ook sturen. Die verdwijnen nog voor het openen in het zwarte gat van desinteresse.

Wat ik wel lees?
Mailtjes zonder opmaak, met enkele regels tekst per onderwerp en een link om meer te lezen, die niet vaker dan tweemaal per maand worden verstuurd.

Zo simpel is 't eigenlijk.