Tria Fata
Prachtig, de algemene sfeer op Tria Fata in Oosterbeek. Een voornamelijk theater- en muziekfestival, maar andere disciplines worden niet geschuwd.
Vanavond, 1 juli 2011, naar twee voorstellingen geweest, om daarna bij het houtvuur te vertoeven.
De eerste voorstelling was Dirty Ed, een duo dat energieke muziek probeert te maken. Het ging hen niet goed af. Hoewel de drummer voldeed aan het vereiste niveau om nummers van bijvoorbeeld Chemical Brothers en Stereophonics te spelen, ging de zanger/gitarist niet vrijuit. Hij beheerste zijn instrument niet -incluis diverse effecten- zong regelmatig vals en praatte veel maar maakte nooit contact met het publiek. Enkele theaterlesjes zouden hem ook kunnen helpen, want zijn gemaakte lach overstemde de ergernisschaal van zijn uileballige uitstraling. Toegegeven, er was geen monitor in Het Hart aanwezig, en uit ervaring weet ik dat het verdomd lastig is om voor publiek te spelen dat letterlijk op een hoger niveau zit. Toch moet bij een dergelijke performance alles dat beïnvloedt kan worden correct zijn. De zang is in deze het belangrijkst. Een nummer van Duffy, waarbij de gitaar terzijde werd gelegd, was de afsluiter en the best of the rest. Als Dirty Ed (een flauwe afgeleide van Dirty Harry?) een goede zanger kan bemachtigen, de gitarist uren gaat steken in de techniek achter gitaarspelen, kan de drummer met zijn sound een band neerzetten.
Tot die tijd hoeft u hen niet te bezoeken.
Hoe anders was Schaduwen over Innsmouth, gespeeld door theatergroep Dolle Maandag, maar in deze gepersonifieerd door acteur Joris Lehr! De gulden karakters die allen gespeeld werden door laatstgenoemde (vijfdubbelrol, zoals de vijf hoofdstukken in het boek!) veranderden zijn fysiek, zijn gestalte, zijn werkelijkheid. Maar ook die van het publiek. Een zowel enerverende als komische voorstelling tot gevolg hebbende, waaraan menig bekender theatergroep nog een puntje kan zuigen.
De regie is gedaan door George Isherwood, geen onbekende in het vak. Zijn grappen en grollen zijn soms overdreven bekend en daardoor flauw, maar tonen ook het vakmanschap. De doorklinkende hotelbel is lollig -en wordt goed uitgevoerd-, maar is een nogal bekende truc. Het continue gebruik van blikjes vis en tomatenpuree daarentegen boeit van het begin tot het eind en geeft het stuk tegelijkertijd zowel een zoete als een zure geur. Vooral dát theater is zoals theater is bedoeld. De blikjes dienen als koninginnenkroon, als een volumeknop van een radio -die ook ingesproken klinkt door Joris Lehr-, als stempel, als amfibie, ja, zelfs als portret. En wat dies meer zij.
Het vertelde verhaal is bijna even boeiend als het toneelspel. De schitterende novelle van H.P. Lovecraft, gelijknamig The Shadow Over Innsmouth, kent u wellicht zoals ik van Metallica. Het verhaal is interessant en diepgelaagd, maar wordt in de Nederlandse vertaling literair maar toegankelijk gebracht.
Als men op Tria Fata aanwezig, is Schaduwen over Innsmouth de beste voorstelling aanwezig. Schrijver dezes meldt dat zonder scrupules, en zelfs terwijl hij de rest nog niet heeft gezien. Als men Tria Fata niet bezoekt, is enkel deze voorstelling al de moeite waard om toch te gaan.
Gaat dat zien! Niet Dirty Ed, maar Dolle Maandag. Nog het gehele weekend.
[Later meer...]
Links:
Dolle Maandag;
Tria Fata. |
|
|
