Het leger van Engeland heeft vorige week een aantal burgers van zowel binnen- als buitenland uit Libië gehaald. Ze vlogen er heen, laadden het volk, en vlogen terug. Geen centje pijn.
Het leger van Nederland had ook een taak. Met een gevechtshelikopter één Nederlander ophalen. Fluitje van een cent, zou je zeggen. Helaas. De drie militairen die in de gevechtshelikopter aanwezig waren zijn door de Libische autoriteiten gevangen genomen.
Nu is er een probleem. In plaats van één burger te redden, zijn er drie militairen krijgsgevangen. De politiek wil niet over het incident spreken en hult zich in stilzwijgen. Er wordt geen actie ondernomen. De JSF wordt pas over jaren opgeleverd. Beetje laat. Hebben we nu niets aan. Dan ook niet. Want de techniek waarmee het peperdure en volledig nutteloze vehikel is uitgerust is nu al totaal achterhaald. Laat staan tegen die tijd.
Ik kan mij de tijd van de oorlog in het voormalige Joegoslavië goed herinneren. Nederland heeft ook nog een zwartboek geschreven gekregen naar aanleiding van Srebrenica, maar dat terzijde. In die oorlog was een Amerikaanse soldaat achter de vijandelijke linies terecht gekomen. Die gingen ze even ophalen. Met weinig vertoon van macht, maar daardoor juist uitermate effectief, werd de man geruisloos van het front gehaald. Met Amerika is het nogal lullig gesteld heden ten dage, maar van enig chauvinisme is de Nederlandse politiek, in tegenstelling tot de VS, blijkbaar wars.
Met een tenenkrommend budget van meer dan 800 miljard euro per jaar weet ons leger geen simpele reddingsactie uit te voeren.
Als tegenstander van elke vorm van geweld -behalve verbaal- mag wat mij betreft elk leger ter plekke en op dit moment worden afgeschaft. Laat Nederland dan als eerste in de rij plaatsnemen.
