Schrijven > Blog > Verantwoording

schrijven	muziek	schaken	theater	beeld	vragen

blog	gedichten	epigrammen	verhalen	toneelstukken

Verantwoording

Even een stukje tussendoor.

Al sinds ik weet dat ik besta heb ik een hekel aan verantwoording afleggen. Ik doe het daarom ook niet. In geen enkel geval. Ik weiger pertinent uit te leggen waar ik ben, waar ik heen ga, waar ik vandaan kom, wat ik eet en drink en hoeveel ik dat doe. Maar ook: of en wanneer ik telefoontjes, mailtjes en smsjes beantwoord, of en wanneer ik op een foto ga, of en wanneer ik ga slapen, etc. Ik spreek hier natuurlijk in de privesfeer, want dringende zakelijke problemen dienen zo snel mogelijk te worden opgelost.
De enige reden van persoonlijk relaas mijnerzijds kan zijn als het binnen het verhaal past. Als je een krab aan je zak hebt hangen kan het handig zijn te vertellen dat je op het strand naakt gezond hebt. "Nou, toen groef ik dus een kuiltje om m'n zaakje in te leggen, en ...".
Deze lokatievernoeming alleen als er oprechte vraag en daarna interesse is in het verhaal. Helaas luistert men meestal liever naar zichzelf.

De reden van mijn aversie is eenvoudig: het gaat niemand iets aan.
Geen fluit.
Nada.
Noppes.
Niks.

In de huidige tijd ontstaat de zorgelijke ontwikkeling dat je via de zogenaamde social media -die er door hun competitieve karakter enkel voor zorgen dat mensen nog minder gaan samenwerken- je lokatie kunt onthullen. Op die manier weet iedereen exact waar je op welk moment bent. De criminaliteit doet op elk vlak hun voordeel er mee. Vroeger moest er nog bij een huis dat op de inbraaklijst stond worden gepost om de patronen van de bewoners te achterhalen. Met snapkans. Tegenwoordig volstaat een kijkje op het internet. Snapkans nihil. Het verschaffen van een alibi wordt doodeenvoudig, voor welke misse daad dan ook.
Er is geen belang in het live melden van een fysieke positie. Niemand heeft daar iets aan. Het is onnozel. Waanzin.

Dit idee lijkt egocentrisch. Dat is het niet.
Juist omdat ik mijzelf de vrijheid gun door geen verantwoording afleggen in de zuiverste vorm, geef ik daarmee de medemens volledige ruimte. Als je voetbalsupporters in het stadion tussen hekken opsluit ontstaat er trammelant. De bron van alle energie laat zich horen: de roep naar vrijheid. Als je dezelfde supporters langs de lijn laat zitten is het probleem opgelost.

De ervaring leert helaas dat veel mensen deze vrijheid niet kunnen behappen. Niet bij hen zelf, zeker niet anderen. Ze proberen de boel te controleren, voorwaarden te creeeren, te knechten, in een keurslijf te duwen. Ze proberen te controleren waar je op welk moment naar toe gaat. Hoe je dat gaan aanpakken. Ja, zelfs wat je eet. En wanneer je dat doet.

Ik ga weer eens verder.