Dat de schaker tegenover mij uiterst vriendelijk was, werd al snel duidelijk toen ik -in mijn tijd- een grijze haar van het bord verwijderde. 'Van mij?' vroeg Harry Wubs, en ik liet hem de haar zien.
'Nee, te lang.'
De partij werd al snel interessant en weer eens veel te moeilijk voor simpele zielen zonder computer zoals wij. Ik offerde twee pionnen voor koningsaanval, maar Harry wist uiteindelijk alles te houden, zodat het een prettige remise werd.
Inmiddels heb ik het ook ingevoerd in de laptop waarbij de meest wilde varianten ontstaan die uiterst boeiend zijn en urenlange analyse vergen. Dat komt dan wel in één of ander clubblad, bijvoorbeeld dat van de ASV.
Mijn leukste partij van het toernooi en ook de leukste tegenstander. Zo'n goser waarmee je een biertje gaat drinken achteraf. Dus dat hebben we ook maar eens gedaan.
Vandaag eindelijk weer plezier in het schaken gehad.