Betaal je 55 euro om mee te doen aan een toernooi, moet je tweemaal tegen een clubgenoot. Tegen Ruud blunderde ik een toren weg, maar tegen Gerben was het allemaal wat beter. Ik maakte continu het spel, maar als hij in het middenspel iets betere zetten had gevonden, zou hij gewonnen komen te staan.
Het stukoffer dat ik plaatste was verkeerd.
Na het middenspel had ik weer af kunnen wikkelen naar een gewonnen eindspel, maar omdat ik nog wat koffiehuisschaken probeerde, liep ik deze kansen mis.
Gerben hield het keurig remise.
Vier uit negen is niet om blij over naar huis te schrijven, maar in de laatste vier wedstrijden is een score van 2,5 goed als ik in acht neem dat ik maar 1,5 uit 5 had daarvoor.
Een bak met ratingpunten verloren aan tegenstanders die zelf ook rating zijn kwijtgeraakt. Kun je zien hoe ik heb zitten blunderen. De redenen weet ik inmiddels wel: te snel gespeeld en te graag gelijk willen afmaken.
Zo werkt schaken niet.
De rating krijg ik wel weer terug; daar maak ik mij niet zo druk om. Het enige dat belangrijk is voor het volgende toernooi is de wil en de motivatie terug te krijgen om vier uur achter het bord te zitten. Ook tegen zwakkere tegenstanders. In het schaken kan je niet altijd in 25 zetjes winnen. Soms zijn daar 40 of 90 zetten voor nodig. Vroeger interesseerde mij het niet hoe lang het duurde. Ik won wel. Nu wil ik de zwakkere broeders veel sneller achter mij laten dan nodig. En nogmaals: zo werkt het niet.
Het was een leerzaam toernooi.