De leuke Paul den Boer was mijn tegenstander.
Ik had zwart.
In een Siciliaanse Draak raakte wit al snel zijn witveldige loper kwijt, en dat brak je op. De witte velden werden zwakker en zwakker en het bleek dat een koningsaanval met alleen pionnen minder sterk is dan een koningsaanval met zware stukken.
Afijn, het kostte wit ook zijn zwartveldige loper tegen twee pionnen, maar hij had geen enkele compensatie, omdat zijn dame continu buitenspel stond.
Uiteindelijk kon ik het met een combinatietje afmaken.
Met nog 31 seconden op zijn klok en mat in twee op het bord gaf hij op.
Eindelijk weer eens een stabiele partij met weinig fouten en goed, thematisch schaakwerk. Ik voelde mij al een stuk rustiger, alhoewel er wel weer lichte trilling in de handjes kwam toen ik erg goed kwam te staan.
Vanavond nog iets rustiger spelen, zodat ik mijzelf regelrecht uit de modder van de vormcrisis kan trekken.