Misschien niet de beste partij, maar wel weer zeer leerzaam, was ronde vijf. Tegen de uiterst aimabele Yorrick Vissers kwam ik als vanouds uit de opening. Terwijl ik toeliet dat hij mij een pion afhandig maakte, zodat ik met mijn loperpaar meer ruimte zou hebben, had ik goede vorderingen gemaakt op zijn koningsvleugel.
Uiteindelijk offerde ik nog een pion om mijn witveldige loper te activeren, die direct naar allemaal vergiftigde pionnen keek. Op die manier kreeg ik al snel een pion terug met overweldigende stelling.
In de daaropvolgende combinatie keek ik wat zetjes verder dan mijn tegenstander. Terwijl hij dacht dat hij een dodelijke penning op mijn dame had, kon ik haar via een geinig zetje mat laten dreigen. Daardoor bleef ik een kwaliteit voor.
Het resterende eindspel was, zeker omdat mijn tegenstander in gierende tijdnood verkeerde, een fluitje van een Gelre.