Weer op een klotemanier verloren.
Baal ik van.
In de eerste 15 zetten overspeel ik mijn (op papier) sterkere tegenstander volledig. Daarna het weer te snel af willen maken. Eerst was het de opening verkloten, daarna was luiheid, nu is het snel afmaken dat mij nekt.
Veel geleerd.
Over schaken. Over mezelf.
Ik ben veel sterker op het bord dan de uitslagen doen vermoeden. Wanneer valt de puzzel in elkaar?
Genoeg over schaken. Het heeft een bijrol, schreef ik Lau gisteren. Dat lijkt meer en meer waar.
Op vakantievlak.
Vandaag voor het eerst serieus geschreven sinds tijden. Een enorme voldoening, want complete zinnen gebouwd. Ook hoofdstuk 15 lijkt eindelijk af. Bijna vier maanden over gedaan. Daarnaast een heus kleurtje gekregen! En dat na twee dagen. Morgen vliegeren. Komt nog wel wat bruining op, me dunkt. Foto's volgen.
Mijn reisgenoten Tony, Thea, Moses en Apollos zijn elk op hun eigen manier geweldig. Vandaag was Ko komen eten. Ook hij is goed gezelschap.
Aan en in zee heb ik veel kunnen nadenken. Genoeg energie, tijd en ruimte. Niet in de laatste plaats omdat ik afgelopen nacht 10uur+ heb gemaakt. Een zeldzaamheid. Resulteert er wel in dat ik nu, om 03:15u, nog klaarwakker ben. Het zout van de zee verwijdde de platgeslagen hokjesgeest die na maanden werk is ontstaan. Het brein expandeerde, als een luchtbed dat werd opgeblazen om op dezelfde zee te dobberen. Natuurlijk zijn de bergen bijzonder, maar de zee is ongeëvenaard. Er waren meeuwen, schelpjes en een aalscholver, maar ik miste zwarte haren, blauwe ogen en een lach van oor tot oor. Het strand is niet bijzonder, maar wat er aanspoelt wel. Het water is oneindig, maar wat het meeneemt niet. Het is geen middernachtelijke reis, maar een grote liefde. Zoals de zeevogels zweven op aanlandige wind. Het is de vloeibare wieg waar de oorsprong lag. Controle van de kleurrijke tweestrijd. De zee is oncontroleerbaar. Er is enkel eb en vloed.
Het is altijd goed om met Brodsky te eindigen.
De Nederlandse vertaling is waardeloos, en de Russische tekst begrijp ik zelf nog niet helemaal, dus in het Engels. Zoals altijd heeft Brodsky ongelijk.
Seaward
Darling, you think it's love, it's just a midnight journey.
Best are the dales and rivers removed by force,
as from the next compartment throttles "Oh, stop it, Bernie,"
yet the rhythm of those paroxysms is exactly yours.
Hook to the meat! Brush to the red-brick dentures,
alias cigars, smokeless like a driven nail!
Here the works are fewer than monkey wrenches,
and the phones are whining, dwarfed by to-no-avail.
Bark, then, with joy at Clancy, Fitzgibbon, Miller.
Dogs and block letters care how misfortune spells.
Still, you can tell yourself in the john by the spat-at mirror,
slamming the flush and emerging with clean lapels.
Only the liquid furniture cradles the dwindling figure.
Man shouldn't grow in size once he's been portrayed.
Look: what's been left behind is about as meager
as what remains ahead. Hence the horizon’s blade.
(Joseph Brodsky)